Over goals. Over vandaag en HePPinez

Een maand was ik ‘offline’ hier op HandsOffMyFood. Een maand had ik nodig om jullie mails te beantwoorden, die na mijn oproep op me afgevuurd werden. Nog steeds heb ik niet iedereen ontmoet, en nog steeds heb ik het gevoel dat er zoveel mooie samenwerkingen voor ’t rapen liggen. Je hoort dus nog wel van me. Maar nu, eerst even naar waar het begonnen is. Hier. Heerlijk is dat. I’m back.

Lees verder

Over flexi-kids. Veel me-time. En een guilty-mama.

Vandaag is het Internationale dag voor de Rechten van het Kind. Die wilde ik wel even in de verf zetten.

“Mamaaa… Kan je even de tablet aanzetten?”. Ik zucht en zet het schermpje van m’n smartphone uit. Ik zat nét even neer. Ninette was nét even stil. Ik was nét even aan het me-timen. Ik deed nét… En dan kijk ik recht in die bruine kijkers. Ze kijken me een beetje sip aan. Een tablet wordt afwachtend in de lucht gehouden. “Zet je ‘m op?” vraagt ze nog een keer. Domme mama, denk ik. Domme, domme mama. Ik zet de tablet aan en kijk hoe mijn dochter stilletjes ergens in een hoekje gaat zitten om filmpjes van haar geliefde prinsessen-programma te bestuderen. Zet zet haar hoofdtelefoon op en er verschijnt opnieuw een glimlach op haar mooie snoetje. Zeg ik dat eigenlijk wel voldoende? Dat ze een mooi snoetje heeft? Zeg ik haar überhaupt wel genoeg ? Wanneer hadden we voor het laatst een fijn girlie-moment?  Glimlachend herinner ik me onze playback-show in de auto. Ja, dat was wat. Maar ach, dat was afgelopen weekend. En oh… dat is alweer 7 dagen verdwenen. Lees verder

Mijn geheim? Ik ben geen echte volwassene.

Mijn mama heeft grote zorgen. Over mij. Daar ben ik zo goed als zeker van. Net als mijn zus, schoonmoeder en iedereen die ook maar iets te dicht bij me komt en ziet hoe het er écht aan toe gaat ten huize mama Lieselotte. Of, die me doorhebben. Want ja, ik beken,  ik ben geen echte volwassene… Lees verder

Over ongenuanceerde eerlijkheid. En verdroogd bananenbrood. En een bloedend moederhart.

Ik ben best boos op mezelf. Het was ‘weer prijs’ afgelopen ochtend. Deze moeder bereikte haar kookpunt, en dat na amper 15 minuten-uit-bed. Vreemd toch, dat je dan niet meer marge hebt, op de geduld-meter. Ik niet. Alweer hoorde ik mezelf tekeer gaan tegen m’n bijna 5-jaar-oude-pup. Ik adoreer hem. Met z’n blauwe kijkers. Of groen. Het hangt er een beetje vanaf hoe je ‘m bestudeert. In ieder geval. Ik kon ‘m eventjes niet meer zien. Ik dacht aan Siska Schoeters, en hoe zij enkele jaren geleden haar kinderen ‘Little Fuckers’ noemde. Net goed, dacht ik.  Ik denk er net zo over. Die kleine kerel bezorgde me tranen in m’n ogen nadat ze nét open waren gegaan.  Lees verder

Hello postnataal lijf!

Gisterenochtend stond ik voor het eerst uitgebreid voor de spiegel. Voor het eerst in vier weken durfde ik de confrontatie aangaan.  Na al die tijd snel in en uit jeansbroeken springen stond ik in m’n blootje te staren naar dat meisje dat zonet haar derde kind op de wereld had gezet. Excuseer, ‘de mama’. Want sinds ik verheven ben tot het ‘ouder-dom’ lijk ik soms even meisje-af.  Lees verder

En hoe loopt het?

“En hoe loopt het?”, is de meest gestelde vraag die ik voorgeschoteld krijg de laatste dagen. Tja. Ik bedoel, ik heb 3 kinderen in m’n huis rondlopen en de boel is relatief ‘netjes’. De was is tot mijn grote verbazing allemaal weggewerkt -zelfs de wasbare luiers-, en mijn wimpers hebben een laagje mascara gekregen vanochtend. Toch. Toch ben ik niet helemaal gelukkig. Ik ben de hele dag in de weer met 1001 zaken, maar mis de essentie van waar het maanden geleden om draaide. Mijn kinderen.

Ze geven er volgens mij niet echt veel om. De hele dag zijn ze zelf druk in de weer met het bouwen van gigantische wolkenkrabbers of sprookjespaleizen. Ze werpen een snelle blik op hun babyzus en gaan weer verder met hun verkleedpartij. Ze dansen doorheen de woonkamer en gieren het uit wanneer Floris zijn beste dansprestatie in een prinsessen-outfit neerzet. Iedereen lijkt best tevreden. Niemand maakt er een probleem van. Niemand. Behalve ik.

Lees verder

No shame. De echte wereld van deze mama.

Ik schreef het in m’n vorige blogpost al ’n keertje. Mama zijn gaat over punten verdienen. Heb je een bevalling zonder pijnbestrijding? Fijn, extra punt op je lijst. Ook doorslapende baby’s zouden voor een punt kunnen tellen, maar niet als je ze trainde door ze uren te laten huilen. Heeft je kind een vuile broek? Dat arme schaap ziet er verwaarloosd uit. Maar heeft-ie een net hemdje aan en mag-ie niet spelen? Dan sluit je’m op en wordt hij was een giga-snob. Het moederschap is een optelsom van beoordelingen. Niemand weet hoe je precies de maximumscore behaalt, maar iedereen wil ze wel. Al was het maar om nadien te kunnen schreeuwen: “Ik deed alles wat ik kon, ’t is niet mijn schuld dat-ie nu een ettertje is!”  Lees verder