Review: Mama, goddelijke kleintjes & menselijke moeders – Celia Ledoux

Drie kinderen. Dat is héél wat. Geloof me, -en bezint eer ge begint-. Nu, ik zou ze niet kunnen missen. Die drie appeltaartjes van mij. Maar ’t zijn monsters. Moeder-verslindende monsters. En alle drie hadden ze dat, vanaf dag 0. Zo noemen ze dat trouwens, in het ziekenhuis. Dag 0. Het moment, dé dag, waarop je voorgoed afscheid neemt van alle momentjes zorgeloosheid. Het klinkt niet alleen wat dramatisch, het is het ook echt. En kom me nu niet vertellen dat je die momenten ooit terug krijgt, want dat is gewoon larie. Lees verder

Hello postnataal lijf!

Gisterenochtend stond ik voor het eerst uitgebreid voor de spiegel. Voor het eerst in vier weken durfde ik de confrontatie aangaan.  Na al die tijd snel in en uit jeansbroeken springen stond ik in m’n blootje te staren naar dat meisje dat zonet haar derde kind op de wereld had gezet. Excuseer, ‘de mama’. Want sinds ik verheven ben tot het ‘ouder-dom’ lijk ik soms even meisje-af.  Lees verder