Over goals. Over vandaag en HePPinez

Een maand was ik ‘offline’ hier op HandsOffMyFood. Een maand had ik nodig om jullie mails te beantwoorden, die na mijn oproep op me afgevuurd werden. Nog steeds heb ik niet iedereen ontmoet, en nog steeds heb ik het gevoel dat er zoveel mooie samenwerkingen voor ’t rapen liggen. Je hoort dus nog wel van me. Maar nu, eerst even naar waar het begonnen is. Hier. Heerlijk is dat. I’m back.

Over vandaag

Vandaag ging ik met m’n vriendinnetje van Heppinez op stap in dat Mooie Antwerpen. Zij wist de hippe winkelplekjes zijn -er is een styliste verloren gegaan aan dat mens-, ik het lekker eten. Dat is een prach-ti-ge combo als je ’t mij vraagt, om een paar uurtjes op de Oudaan door te brengen. Met Inez heb ik altijd fijne gesprekken. Soms heb je dat met mensen. Die ken je dan misschien niet zo heel lang, of heel goed, maar toch, je kan uren volspreken. En wat je bespreekt, dat heeft dan ook echt iets voor je. Je doet er dan wat mee. Bij mij toch. En er is niets fijner om met net dat soort mensen rond te kuieren. En hopen dat de middag nog een uurtje of twee langer kan duren.

19059183_10154654370023193_8349781943467545735_n.jpg

Vooraleer ik bijna drie keer m’n voet brak -ik was, om naast die stylish Inez te lopen even voor hoog gegaan, slecht plan- en we het bijna in onze broek deden toen er een kapstokkenrek in elkaar stortte, hadden we net de pre-opening meegepikt van Munch. Olala. Nieuwe hotspot in superfoodland. En ik was erbij. En blij ook. Vooral blij.

Jessica, de schone madam die zichzelf eigenaar van die heerlijke plekje mag noemen, opent zaterdag voor ’t groot publiek. Ik kan je aanraden er te zijn, voor ze out-of-chickpea masala is. Hallo. Lekker spul. Naast een aantal cold-pressed-juices die we zonder veel moeite achterover kieperden, was er heerlijke taart en yummie bananabread. Must see. And must taste. Absoluut.

18891814_10154654373038193_3925574015993001939_o19023523_10154654372188193_1175127172950288833_o18767902_10154654372608193_7748410823655351951_n

Tussen het kleding passen en taart eten door, hadden we het over die stoere mannen, die we daar thuis achter ons hebben staan. En hoe ze met vrouwen als wij -ha, dat klinkt bijna zielig-, creatieve rusteloze wifeys omgaan. Als het goed met ons gaat. Of echt kut met ons gaat. -gebeurt ook, echt waar-  En hoe ze ons zonder veel poespas altijd toch wel op het juiste plekje positioneren. Omdat ze weten wat goed is voor hun dame. Dan ben ik stiekem ook altijd heel erg blij met mijn Mr. Foodie hier in huis. Want, hij is toch wel een geduldige vent. En heeft het soms lekker moeilijk, met dat wifey van’m.

Over Miss Foodie met sterallures.

Ik ben namelijk helemaal niet altijd een goedlachse lieverd. Dat lijkt zo. Maar dat is nep. Thailand lonkt naar me -nog 21 dagen- en dat kruipt niet in m’n koude kleren. Ik kan bijna niet meer wachten, dat mag je letterlijk nemen. Te-veel. Te-veel België. Teveel zorgen rond HandsOffMyFood (te weinig dagen in een week). Te weinig vooruitgang in volgers. Te weinig. Te veel. Te.
En dan gebeurt er iets met dit meisje -en dan ben ik niet zo fijn-. Ik haat het wanneer ik niet op de goede Insta-foto kom, bijvoorbeeld. Of als ik vergeet om ’n foto te maken van een lekker gerecht. Of als ik geen blog kan schrijven. Of als ik enkele vind-ik-niet-meer-leuks zie verschijnen in m’n statistieken. Dan ben ik een hopeloze twijfelaar. En dan komt Mr. Foodie. Dan zegt-ie dat het niet uitmaakt, wat jullie denken. Zolang ik maar lekker gelukkig ben met mezelf. Niet dat jullie niets uitmaken, integendeel. Maar, als je deze blog niet leuk vindt, dan hoef ik er ook niet over te zitten piekeren. Er zijn zoveel mensen en zoveel blogs. Eentje zal de mijne wel lezen. Oeh. Dat klinkt heel erg zielig. (Jullie zijn met enkele lezers hoor, ik maak me niet te druk.) En aan een sniffende blogger met een writers-block hebben jullie toch ook maar niets.

18892911_10154654388798193_8790573304066899704_n.jpg

Nothing to proof

Dat is nu net heel erg wennen voor me. Ik werk voor mezelf. Niemand doet eigenlijk controle op wat ik doe. Als ik vandaag geen blog schrijf, omdat andere dingen belangrijker zijn, dan is dat eigenlijk doornormaal. En okay. Niemand gaat me rond de oren gooien met deadlines.
Of als ik nu gewoon even geen zin heb om te schrijven aan mijn ondernemersplan, dan is het best oké om even mijn laptop dicht te klappen en een sapje te juicen. Zonder dat ik er een knaller van een foto van op Instagram gooi ‘omdat ik dat nu eenmaal hoor te doen’. Zo vreemd dat je jezelf al die dingen ‘oplegt’. Waarom eigenlijk? Omdat ik wil bewijzen dat ik kei-hard kan werken? Dat deed ik dus ooit al een keer, en dat liep behoorlijk mis.

Door voor mezelf te kiezen heb ik eindelijk vaker en vaker door dat de wereld niet instort van een afspraakje meer of minder. En van ‘neen’ zeggen,  word je niet minder sympathiek. Integendeel. Ik ben net sympathieker als ik af en toe even een dagje me-time inlas. Met een opening van een nieuwe zaak te bezoeken en een stylish Heppinez aan m’n zij bijvoorbeeld. Het helpt echt. En dan vraag ik me af of ik niet teveel druk op m’n schouders had gelegd. En hoe ik die er as-soon-as-possible weer af kan halen. Misschien heb je hier wel wat aan. Misschien denk je nu ook wel dat je dat ook doet. Waarschijnlijk. Want het is gewoon wat wij mensen doen. We proppen elk gaatje in ons agenda vol. Omdat we belangrijk willen gevonden worden. Of productief. Of beide. En interessant. En leuk. Vooral leuk.

Foundations dus.

Stevig landen. Dat is iets waar ik altijd maar beter en beter in word. En ik weet maar al te goed hoe m’n landingsbasis er uit moet zien. Welke personen er voor mij waanzinnig belangrijk zijn. En hoe ik m’n tijd met die personen wil doorbrengen. Er staat nergens dat ik om gelukkig te zijn, 5000 volgers op Instagram nodig heb. En ook niet dat ik kookworkshops moet geven in Nederlands of Frankrijk, omdat ik dan ‘internationaal’ kan gaan.

Onze reis naar Thailand komt echt dichtbij. Hoewel er nog veel moet gebeuren, voel ik de warme gloed van een luchtbel met ons gezin vlak boven m’n hoofd hangen. Bijna. Veel meer heb ik niet nodig om helemaal in dubbele-dikke-happiness modus te gaan. En dat bedacht ik me dus. Zo bij HePPinez. Tijdens dat shoppen en dat eten. Dat, was dus al zeker, helemaal de moeite waard.

“Jullie krijgen echt een recept de komende dagen.”, wil ik nog zeggen. Omdat ik mijn schuldgevoel wil afkopen met de belofte dat ik echt wel wéét dat ik dat nog ’n keertje moet doen. Grappig toch. Misschien moet ik m’n blog even herlezen.

Laat zeker na wat jij ervan denkt! Much appreciated.

Liefs.

Lieselotte

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s