She takes the lead. Welkom in de wereld van de ‘rapley’

Vanavond zijn we lekker te gast in het publiek van Van Gils & Gasten. Het onderwerp? Borstvoeden! Hallo! Dat belooft veel boobies op TV! In het publiek zitten namelijk een heleboel mamies en babies met grote honger. Honger naar mamamelk. En honger naar juiste informatie. Dankzij de juiste boobie-foto, op de juiste moment, werd Vlaanderen weer wakker uit een maatschappij-dove-slaap. Merci Veronique Leysen. Dankzij een knappe blondine met ontbloote borst, op social media, loopt het de goede kant op. Met haar super-populaire Instagramaccount spreekt ze niet alleen moederlijk Vlaanderen aan, ook jonkies zijn massaal fan dankzij haar Ketnet-historie. If there is a Role Model in here, she must be it. En wij zijn fan.
Maar wat dan na die borstvoeding? Aha! Let’s talk about that.

_DSC2640.jpg

She takes the lead!

Iedereen weet het wel. Zes maanden exclusief borstvoeden is niet alleen goed voor je kind, het is ook gewoon lekker handig. Geen gezeul met ‘potjes patatjes’ en zo lang als-het-kan nette hagelwitte kleertjes -waar is die tijd?!- . Maar ha! Daar komt-ie. De nieuwe periode van ‘vaste voeding’. “Of Ninette al patatjes krijgt? Gepureerd?”, van vaste voeding lijkt weinig sprake. Als ik sommig experts op hun woord moet geloven is het een prima plan om haar te kantelen in haar stoeltje en met een lepeltje de hele boel naar binnen te proppen vanaf.. eh… een maand of vier? Als je het lang genoeg door de gespecialiseerde baby-kook-machine laat stomen krijg je zo’n prutje dat makkelijk, zonder veel verslikken, naar binnen schuift.
Eh. We zijn hier voor wat zelfstandigheid, dus, neen. Laat het al maar. Na zes maanden borstvoeden op verzoek -puf, zucht, vooral ’s nachts heeft ze zo haar tankmomentjes- komt er een nieuw deel in haar leven. Bijvoeden op verzoek. Je raadt het al. Zij mag het weer helemaal kiezen. Rotverwend als ze is, luister ik opnieuw naar haar willetjes en grillen. (Dit is een grapje… just sayin’).

18342353_10154567966473193_4704978311817074838_n.jpg

Waarom dan al? Eh. Dan pas. Wanneer eigenlijk? Vanaf nu dan?

Over hoe en wanneer vaste voeding introduceren is veel geschreven en gezegd. Helaas is er niet zoiets als ‘een handleiding’ en besloot de medische wereld dat we een ‘duidelijke termijn’ nodig hadden. Die verwisselde, zo eens in de vier jaar, een keer. Als je dus kids had een jaar of tien geleden, moest je op vier maanden zo snel mogelijk beginnen. Niet met patatjes én fruit -ben je gek?!-, maar stap voor stap. Oh, en ook eerst met wortelen. Mijn mama daar-in-tegen gaf me eerst een hele tijd wortelsap. Om me te laten wennen. Dat hoorde zo. Anders zouden mijn darmen de boel niet kunnen verteren.

17308931_10154399970183193_1675890865700002034_n (1).jpg

De meest gehoorde argumenten om te starten met bijvoeding?

  • Ze hebben het gezegd op het consultatiebureau. (Yeah. Right.)
  • Ze komt niet meer genoeg bij. Ik heb dus niet genoeg melk meer. (Topidee: Leg je baby méér aan je borst voor meer productie. Perfect op maat van je kind!)
  • Mijn kind had de hele tijd honger en had zin in eten. (Nota: geef je kind een drolletje en ze stoppen het ook in hun mond. Op drie maanden kent een baby heus niet het verschil tussen een speelgoedwortel en een echte. Zo’n fase heet ‘orale fase’ en heeft eerder met ontwikkelingspsychologie te maken dan met honger).
  • Ze verkopen het toch in de winkel. (Ja tuurlijk, ze willen dat je die potjes koopt. Omdat ze dan rijk worden. En je baby… die doet er niet zo heel veel toe.)

18342708_10154567966538193_4847033323055856886_n18403691_10154567966613193_7877317748371523664_n

 

Van pap naar pap.

Iedere mama en papa hoopt dat z’n kind alles zal lusten. Daarom beginnen ze ‘vroeg’ met bijvoeden. Want, dan lusten ze later alles. Laten we even eerlijk zijn? Is dat gelukt? Ik heb drie kids waarvan 2 rapleyers en eentje die pureetjes at. Mijn twee rapleyers eten ALLES. Ik bedoel. ALLES. Spruiten, andijvie, salades, rucola, miso, snijbiet, rapen, postelein. Name it! Ze schrikken zich geen bult als er een paprika in hun spaghettisaus zit en halen hun neus niet op voor rauwe spinazieblaadjes. Ze stelen de rauwe champignons uit de doos in de koelkast en eten appels met schil -en bijna met klokhuis op-. Mijn ander kind? Even leuk, maar de tafelmomenten verliepen tot voor kort een pak stroever. Hoe houdt dit verband?

16142947_10154260693868193_2252042921786647173_n.jpg

Gepureerd voedsel bevat geen textuur. Het leert je niet hoe een bloemkool in de mond aan voelt. Het leert je niet hoe sla proeft. Het leert je niets. Je zit in een stoel en iemand duwt elke 20 seconden een lepel naar binnen. Met een beetje geluk vind je alles lekker, maar het kan ook behoorlijk tegenslaan. Als die persoon voor je van plan is om je zoveel mogelijk van dit potje te geven, wordt het een lang gevecht met veel gespuug. Denken we nu echt dat kinderen zo leren ‘eten’? Leren kauwen? Smaken leren onderscheiden (“Ik heb patatjes gemaakt met wortels en bloemkool…”)? Neen. Neen. Neen. Het is, net als bij gestructureerde eetmomenten een gemiste kans om je kind een leuke relatie met voedsel te laten aangaan.

Maar ze heeft geen tanden?!

Lucky Ninette. Ze was amper 3,5 maand en daar waren ze, mijn twee dikke vrienden. Onderaan. Na nachten zeuren. Tepelverpletterende taferelen -ik hoef je niet te vertellen hoe het er aan toe kon gaan-. Witte stipjes. Ze was ‘een snelle’, zeiden de mensen. ‘Ze moest nu wel stoppen met drinken bij mama’, zeiden ze ook. En ‘Ze kan nu patatjes eten’, werd ook bevestigend geknikt. Waar?
Om te beginnen hebben kinderen om gepureerde voeding te eten géén tanden nodig. We maken de boel tot een gladde puree die naar binnen glijdt. Niks vaste voeding. Van papje naar papje. Kinderen leren ook niet kauwen -op 4 maanden zijn ze zelfs niet in staat recht te zitten-. Op zes maanden verandert er een heleboel:

  • Kids leren recht zitten, met vallen en jammeren uiteraard
  • Kinderen leren kauwen, ook zonder tanden

18424151_10154567966428193_7344156863912433711_n.jpg

Door onmiddellijk in te spelen op die gigantische verandering krijgen kinderen verschrikkelijk veel oefenkansen. Je prikkelt hun ontwikkeling. De tijd van puree is definitief voorbij -als-ie al begonnen was-. Je kind moet ‘leren eten’, door te ‘eten in een zo natuurlijk mogelijke situatie’. Zoals mama en papa dat doen. Dat is allemaal logisch, toch?
Laat je deze cruciale fase voorbij gaan en blijf je lepeltjes toestoppen? Veel kans dat de ontwikkeling van je kind op een bepaalde manier gehinderd wordt. Smaakontwikkeling wordt moeilijk. Peuters die alleen puree-patatjes willen. Het leven wordt een pak eenvoudiger, als je kind gewoon doet wat je zelf doet. Normaal eten.

Zo doen we dat!

Rapleyen doe je nooit alleen. Je kiest er voor. Met je hele gezin -het is best even wennen- en met de kinderopvang misschien. Met grootouders. Iedereen die je kindje zal bijhouden heeft informatie nodig. Enkele tips:

  • Eet samen met je kind. Niets zo stom als alleen eten. Zien eten, doet eten. De tijd dat je kind om 11 uur in een eetstoel alleen aan tafel zit is voorbij.
  • Zet je kind rechtop. Je kind moet zelf kunnen zitten. Wanneer je kind zich verslikt zal het uit natuurlijke reflex kokhalzen. Grijp niet in, maar zorg dat je kind mooi recht blijft.
  • Geef stukken die passen in een vuistje. Haal de kern uit een komkommer, dat geeft een handig handvat. Geef gestoomde worteltjes. Broccoli met lange stelen. Zorg voor een handige grip. Hoe langer jullie die doen, hoe nauwkeuriger de motoriek zal zijn.
  • Denk logisch na en begin met groenten en fruit die bij de leeftijd passen. Zorg dat ze passen bij je eigen menu. Zo gaf ik Ninette in het begin worteltjes en courgette, als wij spaghettisaus aten.
  • Bied altijd borstvoeding aan na het eten. De eerste maanden zal je kindje immers veel op de grond gooien en knoeien. De hoofdmaaltijd blijft melk. En dat tot een leeftijd van 12 maanden. Spelen met hun eten is normaal en hoort bij ontdekken. Het passeert ook wel weer.
  • Vergeet alle schema’s.
  • Volg je hart en instinct. Jij weet het beste wanneer je kindje toe is aan de volgende stap.

17862747_10154479187063193_7963975546247607533_n.jpg

En waarom zou je dit in in hemelsnaam doen?!

Kan allemaal wel zijn. Dat het leuk is. En grappig -vooral grappig-. Maar, waarom zou je in hemelsnaam zelf kiezen om je kind vol spaghettisaus te laten kleven, als je het ook gewoon lepeltje per lepeltje in het mondje kan scheppen?

  • Je hebt minder stress. Klinkt als een stom voordeel, maar het maakt je echt een relaxte moeder. Vergeet schema’s. Die geven alleen verdrietige mama’s. Je kind voldoet er toch nooit aan.
  • Er is geen ‘start-to-rapley’-datum. Je doet het natuurlijkerwijs. Je kind zit aan tafel, krijgt een aardappel in de hand en voor je het weet zie-ie lekker te smikkelen.
  • Baby’s eten gevarieerd en ontdekken een gigantisch arsenaal aan smaken en texturen. Baby’s slaan de fase van voedsel weigeren over. Ze doen het immers helemaal zelf. Ze kiezen wat ze in hun mond stoppen en hoeveel.
  • Eten is een sociaal gebeuren in het gezin. Iedereen eet. En iedereen is helemaal happy.
  • Je stimuleert de motoriek van je kindje gigantisch. Pincentgreep komt sneller. Coördinatie van oog-hand-motoriek gebeurt natuurlijkerwijs.

Meer vragen? Op 26 september geven Natalie Peeters (Bij de Vroedvrouw) en ikzelf een super-gezellige workshop ‘Baby-eet-mee’ workshop in haar vroedvrouwenpraktijk. Ben je zwanger of werk je in de sector kinderverzorging? Dan ben je super welkom! Breng je kindje ook zeker mee! Je vindt onze workshop hier.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s