Over dingen die gebeuren. Omdat ze dienen te gebeuren.

Ik begon deze blogpost te schrijven, en wilde het eigenlijk hebben over dingen waar ik dankbaar voor was in 2016. Om de een of andere reden is dat niet gelukt. Het werd een verhaal over ideeën. Hooi op je vork -teveel of te weinig- en een interessant boek dat ik net las. Over dingen die gewoon gebeuren, omdat ze dienen te gebeuren. Zonder dat je het eigenlijk wil of erom gevraagd hebt. Omdat het zo is als het moet zijn.

Veranderingen en veel ideeën

Wie Hands Off My Food al een tijdje volgt, zal het vast al wel opgemerkt hebben. Er is heel wat ‘anders’, en dan heb ik het niet alleen over de blogcontent -zo heet dat, de berichten- alleen. Ook ikzelf ben niet meer diegene die in 2014 voor het eerst havermoutbrood stond te bakken.  Ik blijf maar nieuwe dingen ontdekken, plekken waar ik heen wil, dingen die ik nog wil doen. Nadat ik mezelf 100 keer tegen kwam in 2015 -wat een jaar!- leek het alsof ik steeds meer rust vond de afgelopen maanden. Dat onze reis naar Vietnam daar voor iets tussen zat lijkt me logisch.

Hands Off My Food groeide in 2016 heel erg, hoewel ik erg veel alleen moest doen. Charlotte heeft het erg druk met haar studies, dus neem ik de boel al een hele lange tijd alleen onder de vleugels. Omdat ik kost wat kost dagelijks wat wilde schrijven, bleek dat best een pittig gegeven te zijn. Sinds die periode ben ik nog meer gaan houden van onze blog. Bloggen is niet iets wat je zomaar even doet. Je doet het omdat je er enorm veel voldoening uit haalt -anders hou je dat geen twee jaar vol, probeer maar even-. Omdat het nu echt even mijn verantwoordelijkheid werd, duwde ik alles in een stroomversnelling. Ik kocht -eindelijk- een eigen domeinnaam, maakte een professionelere website aan en bereidde de onderwerpen van de blog uit van eten naar lifestyle. Ik mocht heel veel fijne dingen doen en ben daar ook heel erg blij om. Aan de andere kant werkte ik er ook uren en uren aan. Nog elke dag ben ik boos omdat dingen niet zo lopen als ze in m’n hoofd zitten. Het gaat niet snel genoeg, neen… Ik wil sneller! Herkennen jullie dat? Heb je ook soms het gevoel dat het als maar méér moet zijn… van jezelf?

Natuurlijk loop ik mezelf zo vaak voorbij. En dan ben ik geen fijn persoon om mee samen te leven. Ik heb altijd een hoofd vol ideeën -het ene nog grootser dan het andere-, maar vaak onderschat ik de tijd die ze vergen. Toen ik nog voltijds in het onderwijs stond, in onze hoofdstad, watertrappelde ik de hele tijd. Ik liep altijd achter de zaken aan. Had overal on-afgestreepte to-do lijstjes. Ik plande niets in de verre toekomst, en was al blij dat ik de avond zelf een gerecht kon koken om dat dan ’s avonds -erg laat- met jullie te delen -terwijl mijn lief achter z’n computer een film keek-. Gezellig kon je het niet noemen, maar ik brak bijna onder de verwachtingen -die ik mezelf, natuurlijk- had opgelegd.

 

246e1-10614295_10152322110228193_5252159871569254458_n

Met deze foto begon het. Eindeloos veel blogberichten later. En wat wijsheid.

 

Omdat het zo moet zijn. En omdat de Alchemist het zei.

Enkele dagen geleden kreeg ik een hoop boeken voor m’n verjaardag. Een van die gekregen boeken was “De Alchemist” van Paulo Coelho. Ik ben zo’n boekenbeest, dat steeds, elke vijf minuten, verder wil lezen waar ze gebleven was. In twee dagen las ik ‘m uit. En misschien lees ik ‘m voor volgende week nog een keer. De citaten in het boek zijn zo mooi, ze kunnen je onmogelijk onberoerd laten. Mij inspireerden ze in ieder geval enorm om verder te gaan zoals ik bezig ben. Ik geniet van elke kans die ik krijg, en ondertussen kabbelt alles rustig verder. Want, er is niets wat ik liever wil dan dit. En, “als je iets wil, spant de hele wereld samen om je daarbij te helpen”, aldus Paulo Coelho. Soms leek het alsof het boek en ik een boeiende dialoog hielden over wat je wil en de weg er naartoe. Best confronterend, want angst om te falen zit er bij mij een tikkeltje te vaak, hoewel de hele wereld schijnt te denken dat ik een dappere lefgozer ben.

alchemist.jpg

In elk geval gaat het boek over tekens die je moet ‘herkennen’ wanneer ze op je weg komen. Zo kom je altijd uit bij datgene waar je hart is. Je hoeft jezelf niet onnodig in bochten te wringen of je vork vol hooi te laden. Gewoon leven met een open hoofd en wachten waar ’t leven je naartoe loodst en alles wordt ‘zoals het moet zijn’. Voor het eerst in jaren vond ik rust in mijn hoofd. Ik hoef niet vandaag een kookboek te schrijven, dat kan morgen ook. Als het zo moet zijn, komt hij er vroeg of laat toch. Misschien bots ik morgen op een uitgever die me helemaal warm maakt binnenin, met nog wildere plannen. Misschien kwam dat boek dus net op m’n pad toen ik mezelf weer vol ‘goede voornemens’ propte voor 2017.

In ’t nieuwe jaar wil ik rustig even alles op een rijtje zetten. Alle haalbare plannen die nog verscholen zitten in m’n hoofd. Maar misschien moet ik het stap voor stap bekijken. Een soort hindernissenparcours. Elke dag een beetje. En elke hindernis per keer. Gaat een stuk makkelijker en werkt efficiënter.  Trouwens, ‘als je jezelf vragen blijft stellen en bewust leeft, is elk moment een nieuw begin’, zegt de Alchemist. Mooi. Daar doe ik het mee.

Ook zin om te lezen?

De Alchemist – Paperback
De Alchemist – Hardcover
De Alchemist – Ebook

alchemist2.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s