Be in the moment: Gelukkig gelukkig?

Soms lijkt het alsof je op een knopje in je hoofd duwt en je hele leven voorbij zoeft als een dol-geslagen trein. Het gaat ra-zend snel. Ik hou van druk, en misschien ook van drukker, maar drukst hoeft dan ook weer even niet. De tijd vliegt en is zo niet-te-vatten dat je, voor je het weet, een oud omaatje bent. Nadat ik dit besef, doe ik meestal even aan noodstoppen. Dan neem ik koffie –alweer eentje, wel een lekkere, een soya-cappuccino ofzo-, kruip in mijn warme sofa en vink ik even een lijstje af. Er is zoveel om gelukkig over te zijn in mijn leven, dat ik het gewoon vergeet!

Volgens een psycholoog -Ad Bergsma heet hij-, wordt je geluksfactor voor een groot deel erfelijk bepaald. Oké, dat wetende word ik gerustgesteld. Het is niet mijn schuld dat ik me soms een beetje een snulletje vind. Ik kan het gewoon niet helemaal helpen. En oh ook fijn, ik heb een aantal ‘streefdoelen’ die ik vooropstelde -toen ik nog jong was, weet je, toen alles nog zo onheilspellend ver weg leek- netjes bereikt. Dat helpt ook. Ik heb een te gekke echtgenoot -thank God voor die kerel- en drie waanzinnig fijne kids. Allemaal zaken die volgens geluks-professoren bevorderlijk zijn voor een ‘happy-ever-after’.

Je zou gelukkig zijn, wanneer je meer positieve dan negatieve dingen ervaart in je leven. Nu, dat hangt volgens mij ook vaak af van het soort brilletje dat je opzet. Zo was ik ooit enorm gelukkig dat de man van de autogarage m’n auto gratis en onmiddellijk wou herstellen -ik had m’n kofferbak geblokkeerd-, maar ik had net zo goed chagrijnig kunnen zijn omdat ik m’n kofferbak muurvast had gezet.

In m’n vorige job moest ik regelmatig met leerkrachten praten over de ‘problemen’ die ze ondervonden in hun lesgeven. In een of andere nascholing hoorde ik spreken over ‘probleemoplossend denken’ en ik werd er helemaal blij van -gelukkig dus!-. Waarom focussen we ons zo dwangmatig op wat er fout loopt? Er lopen sowieso duizend-en-een-dingen goed, laten we die dus lekker uitvergroten. Zo kan ik bijvoorbeeld blijven zeuren dat ik de locatie van ons huis absoluut niet als ‘droomlocatie’ zie. De drukte van de baan kan ik helaas niet veranderen. We zouden kunnen verhuizen, maar dat zie ik al helemaal als een no-go. Wel kan ik het rondom m’n huisje en aan de binnenkant zo gezellig maken als ik zelf wil. Dat zijn beïnvloedbare factoren. Door zo in het leven te staan krijg je een nieuwe dimensie. Problemen zijn oké, je kan ze oplossen. En dat lukt niet door verplicht ‘positief’ te denken. Door alleen maar roze-wolken te denken wordt je huis er niet vrolijker op.

Don’t be too negative

Enkele jaren geleden zat ik bij een psychologe. Ze gaf me een blad papier. “Schrijf er alle negatieve pieker-dingen maar op”, zei ze.  Nadien stopte ze het blad papier tussen onze twee handen.  Ik moest duwen aan de ene kant, zij gaf tegendruk aan de andere kant. Hoe harder ik duwde, hoe harder ze terug duwde. Het blad waren negatieve gedachten. Hoe harder ik ze kwijt wou, hoe meer ze op me af kwamen. Door de druk weg te nemen, verdween ook de tegendruk voor een groot deel. Het blad bleef aanwezig, maar het kostte me minder moeite. Vechten tegen negativiteit lukt niet. You’re only human.

Tand-pasta-smile!

Wij, de Facebookgeneratie, zijn er steengoed in. Die glimlachende gezichten. Dat eindeloze geluk. Iedereen kijkt mee over onze schouder of onze vakantie wel echt zo fantastisch loopt als we ze zelf aangekondigd hebben. Iedereen kijkt mee of je kerstboom wel groot genoeg is. Iedereen streeft naar dat eindeloze, overvloedige gelukkig zijn. Maar, dat hoeft dus niet. Soms mag je jezelf best even lullig voelen. Kwaad zijn. Of verdrietig. En hoe dapper ik dat nu zeg, zo bang ben ik om op een dag op m’n social media te posten ‘Ik voel me echt klote. M’n man is naar zijn voetbalploeg en ik ben alleen..’. Maar eerlijk, ik voel me wel eens zo. Echt alleen. Alleen weten jullie dat niet. Niemand. Stom, want moest ik het posten had ik waarschijnlijk een poosje later een fijn telefoongesprek met een vriendin die compassie had. En lang leven compassie. Dat hebben we veel te weinig, dénken we.

Geluk(kig) gevonden.

Sinds ik meer bij m’n gezin ben, heb ik veel meer tijd voor geluk. Ik zoek het ook niet te ver. Ik word intens gelukkig bij het openen van m’n ogen naast mijn heerlijke nieuwe dochter. Of van een grapje van m’n heerlijke zoon. Ik word gelukkig van de warmte in bed, naast men fantastische man. En ik word gelukkig, als die oudste meid -die stoere dappere griet-, na een dagje school glimlachend in m’n armen valt en “Mamaaaa!” roept. Voor mij is dat het grootste dat ik ooit kon bereiken.

Meer lezen?

Geluk – Leo Bormans – Paperback

Geluk – Leo Bormans – ebook

 

 

 

Een gedachte over “Be in the moment: Gelukkig gelukkig?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s