Happy Home: Hier woon ik

Ik ben verliefd op huizen met een interessant interieur. Toch lukt het me niet mijn huis helemaal ‘af’ te maken. Graag ga ik, samen met jullie, kijken bij mensen met een fijn plekje om te wonen. Ken je zo iemand? Of bén je zo iemand? Laat het zeker weten. Ik kom graag even langs om er een mooi verhaal rond te schrijven voor deze nieuwe rubriek.
Maar, vooraleer ik hiermee start, laat ik jullie graag mijn huis zien. Mijn huis en ook, na een hele lange tijd, mijn thuis.

Tot ’s ochtends vroeg rijden de auto’s er loeihard voorbij. En overdag ook vaak. Je hoort er amper stemmen van voorbijgangers, want niemand wil wandelen in die drukke straat. De zon komt er op, boven de bomenkwekerij. Met mistnevels. Misschien maken die de plek wel wat specialer, want het huis is lelijk. De gevel is oud, maar net niet oud genoeg om betoverend te zijn. De baksteen is rood, maar té rood om in de smaak te vallen. De brievenbus staat er vast al jaren, maar niemand vroeg zich af waarom ze nog niet vervangen werd. Aan de zijmuur klimmen in de zomer groene takken wingerd naar boven, maar deze tijd van het jaar is de muur akelig kaal. De bloemen verloren zopas hun kleur en er hangt een beetje droefheid. Maar dat maakt allemaal niets uit, want het is onze thuis. En de zomer komt heus wel terug.

11162519_10152795394398193_8366212801005504886_n

Samen naar de sterren kijken. Wijntjes drinken. Deze low-budget-oplossing maakte Mr. Foodie afgelopen zomer. En zo ontstond onze eigen, knusse lounge-plek. Sowieso volgt er ooit, ergens in de vroege zomer 2017, een uitgebreide blogpost over ons fijne plekje. 

 

Ik ben verliefd op m’n huis. En ook helemaal niet. Ik verbaas me over de mooie kleuren in de tuin, en erger me aan onafgewerkte hoekjes en kantjes. Ik herinner me mooie momenten. Dat we in onze woonkamer sliepen, omdat het boven te stoffig was. Allemaal samen, op een grote tweepersoonsmatras. Ik las verhalen voor aan m’n kinderen, tussen de verhuisdozen. Ik herinner me hoe ik, nog niet zo lang geleden, met Ninette thuis kwam. Voor het eerst. In haar huis. Waar ze haar hele jeugd zal doorbrengen. Net als dat andere nageslacht. Ik herinner me ook knallende ruzies. Waarbij ik de deuren zo hard heb dichtgeslagen dat ze bijna uit hun scharnieren trilden. Waar ik in pure colère verdween in de badkamer, hopend dat niemand zou zien hoe ik mijn gevoelens even niet onder controle had. Waar ik m’n kinderen tierend naar boven stuurde, om ze een uur later in de armen te vallen met duizend-en-een-verontschuldigingen. Ik herinner me de geur van ons huis, nadat we terugkeerden uit Vietnam. Voor het eerst snoof ik de mengelmoes van alle aroma’s op. Ik wandelde onze slaapkamer binnen, alsof ik ze voor het eerst zag.

15193524_10154075947018193_769517324427147126_n

Gedroogde herfstbloemen. Een hoed, als ode aan Vietnam.  Een foto van mijn papa. En een steen die ik van een leerling kreeg. Het ‘altaartje’ van mijn huis.

15203152_10154075947268193_4702928519914036892_n

Piepklein. Maar groot genoeg om heel veel tijd met ons vijven door te brengen.

 

Helemaal Imperfect.

Iedereen wil een eigen plaatsje op de wereld. Je eigen spullen uitstallen en kijken naar al dat moois, helemaal van-jezelf. Het is een basisbehoefte, zo besloot Abraham Maslow -dat is die filosoof die de basisbehoeften-piramide bedacht-. Een eigen plek hebben,  staat er zelfs boven eten en drinken. Een plekje waar je je eigen ding kan doen, waar je kan huilen en lachen. Een plekje dat evolueert, samen met diegene die je zelf écht bent. Zo hield ik jaren geleden ontzettend veel van m’n sofa, maar ben ik nu op zoek naar een exemplaar dat beter bij me past. Ik liet m’n oog trouwens vallen op een ‘Space-Age exemplaar’ waar ik maar beter héél lang voor spaar. Maar dat is oké, want dat is het ook helemaal waard. Ons huis is nooit af, het is een ruimte die leeft, ik richt me niet meer op het voltooien ervan. Ik richt me liever naar waar ik nu blij van word. En koester alle dingen die zijn zoals ze nu zijn. ‘Imperfect’ en helemaal wij.

15192674_10154075947128193_2818461289345833796_n

I love tweedehands. En deze kast is zowat het pronkstuk van m’n hele hebben-en-houden. Regelrecht uit China. En regelrecht in m’n hart.

 

Een huis vol herinneringen

Ik hou van drukte in m’n huis. Van volle muren. Van foto’s.  Van postkaarten. Van brieven. Mijn huis ademt herinneringen. Er valt er heel wat te kijken. Niet alleen spullen, ook mensen. Zo is het hier altijd de zoete inval. En niemand neemt de voordeur. Niemand hoeft z’n schoenen uit te doen. Laat het maar een nest zijn, waar iedereen die er komt zich fijn voelt. Er wordt geleefd. Net goed.
Af en toe probeer ik het wel, al die drukke prikkels een keertje op te bergen. Dan stop ik alles in dozen en gaat ’t weg, samen met ons oud papier. Maar toch komt het ook telkens terug. Misschien probeer ik zo het verleden een beetje bij te houden, want ik ben erg nostalgisch. Het gaat al zo snel en tijd is zo ongrijpbaar. Instant-foto’s van jouw bezoek, komen aan m’n muur. Je kaartje vol lieve woorden hangt aan m’n verwarming. Dat kleiwerkje van Floris, staat op het kastje in de woonkamer. Al drie jaar. Verstoft. Maar dat geeft niet. Anders is ’t maar een saai stukje kast. En daar wordt niemand vrolijk van.

 

Eigenlijk koester ik m’n huis zoals mezelf. En dat maakt het een erg fijne plek. Hip Hip Home!

15220250_10154075946733193_7548373912267439304_n

Een Instagram-probleem. Maar niemand geraakt er op uitgekeken.

15095440_10154075946913193_2531849081134208474_n.jpg

Onze kleinste ruimte. Maar half de wereld hangt er.

2 gedachtes over “Happy Home: Hier woon ik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s