Over blogger zijn. En kiezen voor jezelf.

Vorig jaar schreef ik een blog waarin ik jullie vertelde dat ‘de knop om moest‘. Jullie reageerden ontzettend lief. Ik vond het heel erg fijn om zoveel reacties in mijn mailbox en op mijn facebookpagina te krijgen. Het is altijd leuk als je niet de enige bent met dat enorme ei. Ik besloot om gas terug te nemen en tijd voor mezelf en mijn gezin in te lassen. Er was enorm veel gebeurd en ik wilde opnieuw een route uitdenken. Over je leven nadenken en een andere kant opgaan leek me enorm moeilijk. Na een jaar ben ik er achter dat eerder ‘dapper’ het juiste woord is. Vaak vragen mensen me waarom ik al mijn zekerheden heb opgegeven voor… tja, … een blog. 

 

13124662_10153558515548193_812810743767056918_n.jpg

Wanneer ik besloot dat “Hands Off” meer was dan “een blog”.

Een blog beginnen is niet zoiets al het opstarten van een eettentje ofzo. Het is niet dat je op een dag ‘opent’ en er vervolgens ‘klanten je zaak binnen wandelen’ en er een koffietje bestellen. Bloggen moet je leren, en nog elke dag word ik boos omdat iets niet loopt zoals ik het in gedachten heb.
Al sinds ik een kind ben, ben ik helemaal into writing. Ik ben een verbaal iemand. Praat veel en vaak ook persoonlijk. Zonder het altijd zelf zo te willen. Ik schreef al sinds ik kon schrijven dagboeken vol. Receptjes. Meningen. Gebeurtenissen. Dromen. My way of thinking. Wist ik veel dat jullie dat ooit zouden willen lezen.

Naast bloggen werkte ik ook in het onderwijs. In een klein peperkoeken schooltje in het hartje van Brussel. Vier jaar lang was het er m’n thuis. Ik werkte er voltijds, maar de weegschaal boog steeds meer en meer door naar ‘iets anders’. Wat dat ‘iets anders’ nu precies was, blijft telkens maar een vaag ding op de vlakte. Ik werd intens gelukkig wanneer jullie fijne reacties schreven, was de hele dag op zoek naar interessante ‘blog-content-ideas’ en checkte m’n  social media elke tien minuten. Maar ik hield van Brussel. Ik hield van ketjes. Ik hield van lesgeven. En dat is nog steeds zo. Zo lang het niet hoefde, dacht ik  nooit aan stoppen. Tot op een dag, het genoeg was geweest. De balans was helemaal doorgeslagen naar de andere kant. Heel m’n leven stond een beetje te wankelen. Ik besefte dat ik moest doen waar ik gelukkig van werd en… dat was schrijven.
11218985_10153049669808193_4696845216100772197_n.jpg

Ik wilde het niet meer ‘half’, maar ‘helemaal’ doen. ‘Helemaal bloggen’. Ik ben een perfectionist en maakte me ontzettend druk in het niet frequent posten van posts, slechte foto’s of gewoon ‘te weinig tijd’. Je moet weten dat in een recept-blog heel wat tijd sluipt. Zo ben ik vaak een uurtje zoet met het uitdenken, een uurtje met naar de winkel gaan én moet ik nog beginnen koken. Ook lijdt m’n keuken er wel wat onder -de ravage zie je nooit op foto-. Het schrijven van de tekst is meestal een eitje, maar ook dat moet wel gebeuren. Dus … ik waagde de sprong. En stopte met werken.

Mijn Ketjes mis ik nog elke dag. En de knoop doorhakken was een lastig issue. Maar ik besefte wel dat ik moest doen wat me gelukkig maakte. Want een happy mom, dat zijn happy kids. Hands Off My Food groeit elke dag een klein beetje. Mijn omgeving reageerde super enthousiast. Eindelijk ging ik m’n hart volgen en in m’n pen kruipen. En achter m’n fornuis. Een nieuwe website, nieuwe contacten en een hoop nieuwe ideeën lagen in het verschiet. En, ondertussen groeide er een mini-wezen in m’n buik.

Na de geboorte van Ninette nam ik 2 maanden gas terug. Ik schreef nog wel blogposts, maar de frequentie ging wat achteruit. Ik bedacht opnieuw waar ik naartoe wilde met ‘de blog’ en of ik nog wel voldoende creatieve input had om ‘m te vullen. Na veel peinzen en piekeren besloot ik er weer 200% voor te gaan. Deze keer gaan we groter dan Hands Off My Food was. Hands Off gaat over meer dan eten. Het gaat over een levensvisie die helemaal van jezelf is. Over lekker doen wat je hart je ingeeft. Over écht zijn. En net daarom heb ik zoveel te delen met jullie. Dus. Wacht maar af.

Praktische rompslomp

Financieel is stoppen met werken natuurlijk een beetje een dingetje. Can’t say it isn’t so. Je moet eten. En die kinderen van je ook. Bloggen doe je niet om dat je er geld mee kan verdienen -dat kan je wél, maar dat is een beetje ingewikkeld-. De ene maand lukt dat prima, de andere maand heeft een dag of vijf teveel. Maar, dat was voorheen ook al zo.
De stap om opnieuw in het onderwijs te gaan is trouwens snel genomen. Ook neem ik vaak korte vervangingsopdrachten aan, zo blijf ik wel een beetje up-to-date. Toch is schrijven datgene wat me intens gelukkig maakt. Gewoon. Omdat ik dan kan non-stop woorden kan rond-strooien die zwemmen in m’n hoofd. En dat zijn er altijd héél wat.

Ze doet niks!

Vaak lig ik te piekeren van wat andere moeders aan de schoolpoort denken over me. Beetje idioot, want ze staan er ook allemaal, dus zijn ze ook thuis. Toch maak ik me zorgen dat m’n omgeving niet te snel een ‘ze-doet-niets-stempel’ op m’n hoofd kleeft. Bloggen is uiteraard niet zoiets als juf-zijn. Mensen vragen me ook vaak wat ‘dat nu precies is’, ‘een blog’. ‘Een dingetje op het internet. Je schrijf er. Mensen lezen het’. ‘Waarom lezen mensen wat je schrijft?’. ‘Tja… Geen idee’.

Ik heb gelukkig Mr. Foodie. De man uit de keuken. De man die ‘k met enige trots m’n lief noem. Hij is er van overtuigd. Dat komt wel goed met me. En als hij in het zaakje gelooft, komt het ook wel goed. Hij is trouwens ook de kritische lezer die me wijst op van die zaakjes als ‘Liefje, dat moet je echt niet vertellen. Dat is een beetje lullen om te lullen op je blog’. Oké. Dag dan.

14054234_10153813802303193_494597110923178496_n.jpg

The benefits

Natuurlijk heb ik dankzij m’n blog echt wel enkele mooie voordelen opgebouwd. Om te beginnen krijg ik vaak testpakketjes toegestuurd waar ik alleen om kan juichen. Zo is m’n Vitamix en slowjuicer van Omega Sana een prachtig voorbeeld, maar ook de nieuwste granolasmaak of hipste kookboek ligt geregeld voor m’n deur. Ik at al in prachtige restaurants van 5-sterren-hotels in Rome, gewoon omdat ik er dan een review over kon schrijven. Mooi meegenomen, toch?

Met een laptop in een rugzak kan ik overal waar ik wil m’n ding doen. Ik kan m’n creativiteit kwijt in m’n eigen ding, zonder normen of waarden van anderen. Ik kan op zoek gaan naar fijne projectjes waar ik mee aan de slag kan gaan, dingen waar ik echt in geloof. Goed. So far. Nu ga ik veganistische – speculaasgoodies maken. Want, ik heb zin in chocolade. En trouwens, ik heb al genoeg geschreven voor vandaag.

13516586_10153676388378193_4912407325644652071_n.jpg

Liefs.

Lieselotte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s