Hello postnataal lijf!

Gisterenochtend stond ik voor het eerst uitgebreid voor de spiegel. Voor het eerst in vier weken durfde ik de confrontatie aangaan.  Na al die tijd snel in en uit jeansbroeken springen stond ik in m’n blootje te staren naar dat meisje dat zonet haar derde kind op de wereld had gezet. Excuseer, ‘de mama’. Want sinds ik verheven ben tot het ‘ouder-dom’ lijk ik soms even meisje-af. 

Het was nog maar kwart-over-zeven. Dus daar kan de oorzaak liggen van de kringen rond de ogen. M’n haar piekte rechtop -ook de schuld van het tijdstip-. En m’n huid? Bijna lichtgevend denk ik zo. Ik nam me, net als elke ochtend opnieuw, voor om vanavond toch maar even het flesje zelfbruiner te nuttigen. En ik besefte dat het me niet zou lukken, omdat ik waarschijnlijk al uren in slaap getuimeld was. Maar toch, ik maakte een voornemen.
Ik stond een beetje te draaien, op zoek naar dat ‘goede plekje’ om te spotten. De selfie-pose. Nope, ze was verdwenen. Samen met m’n derde bevalling had ik ook de ‘opgekuiste versie’ van mezelf even in de kast gestopt.

Ik bestudeerde m’n buikje. Niets op tegen. Ik mag blij zijn, zeggen ze. Neen, ik MOET blij zijn. Want ik ben weer helemaal ‘op gewicht’. Grappig eigenlijk, ik ben helemaal niet blij. Want ik ben hebberig. En ik wil graag m’n platte strakke buik terug. En neen, laten we stellen dat die echt wel van het toneel verdwenen is. De kans dat hij ooit terug komt? Geen idee, de dag dat ik de sport-vibe weer vind. Voorlopig is die mee weg gelopen, samen met de rest van de bende.

Ik bestudeer m’n borsten even. Wat waren ze klein! En wat zijn ze gigantisch! Hoewel ze mijn kleintje voeden -en dat doen ze goed!- lijken ze een beetje plastisch, nep en vooral heel erg niet-van-mij. Bovendien doen ze al een maand pijn. Ik mag er niet aan denken dat iemand ze ooit nog aanraakt. Gaat ook over, ik wéét het. Maar toch. Ik verstop ze snel in een oversize-borstvoedingsbh. De kleine ienie-mienie setjes van mijn favoriete lingeriewinkel liggen een beetje zielig op hun plankje in de kast. Sorry guys, als ik er al geen borstontsteking van zou krijgen -dat knellen ook- krijg ik m’n borsten er op geen enkele deftige manier uitgeduwd tijdens etenstijd.

Net als ik een teen in de douche wil stoppen -eindelijk-,  hoor ik een hongerige schreeuw. Mama-honger. Duidelijk. Ik zucht en draai de kraan weer dicht. Prioriteiten zijn er om te stellen en ik neem mijn kleine beeb aan m’n borst. Melk genoeg voor haar. Even kritisch als ik naar mezelf kijk, net zo snel smelt ik voor die grote blauwe kijkers van Ninette. Want ze was elke blubber-plek aan m’n lijf waard, natuurlijk. Laten we daar absoluut niet over beginnen.

Ik bestudeer het stukje huid dat over m’n broek puilt en als prima kussentje voldoet. Ik kijk hoe mijn meisje zich voldaan tegen een warme borst vleit. Dat lijf heeft gewoon een kindje gemaakt. M’n liefste meneer streelt zacht over m’n schouder en ik glimlach. Strakke buikspieren liggen vast niet zo lekker om te soezen. En wat ben je met mini-borsten? Daar kan vast geen mama-room in…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s