En hoe loopt het?

“En hoe loopt het?”, is de meest gestelde vraag die ik voorgeschoteld krijg de laatste dagen. Tja. Ik bedoel, ik heb 3 kinderen in m’n huis rondlopen en de boel is relatief ‘netjes’. De was is tot mijn grote verbazing allemaal weggewerkt -zelfs de wasbare luiers-, en mijn wimpers hebben een laagje mascara gekregen vanochtend. Toch. Toch ben ik niet helemaal gelukkig. Ik ben de hele dag in de weer met 1001 zaken, maar mis de essentie van waar het maanden geleden om draaide. Mijn kinderen.

Ze geven er volgens mij niet echt veel om. De hele dag zijn ze zelf druk in de weer met het bouwen van gigantische wolkenkrabbers of sprookjespaleizen. Ze werpen een snelle blik op hun babyzus en gaan weer verder met hun verkleedpartij. Ze dansen doorheen de woonkamer en gieren het uit wanneer Floris zijn beste dansprestatie in een prinsessen-outfit neerzet. Iedereen lijkt best tevreden. Niemand maakt er een probleem van. Niemand. Behalve ik.

Het is een beetje alsof ik achter de feiten aanhol. Deadlines worden nipt gehaald en zwemtassen worden last-minute in de auto gegooid. Er is geen echte marge waarbij we ‘wat leuks’ kunnen doen. Ik haat het, als ik zo aanmodder als mama. Aan de schoolpoort pruttel ik tegen andere mama’s dat het ‘zwaarder is dan verwacht’, en dan heb ik het maar over één ding. Ik mis mijn twee oudste kids verschrikkelijk hard. Moest de dochter niet op de basisschool zitten, hield ik haar sowieso een weekje thuis. Al was het maar om samen aan te modderen. Samen in bed wakker te worden. Eindeloos te zoenen tot we té dringend moesten gaan plassen. M’n zoon z’n haar modelleren tot hij op een vintage-dino-met-twee-horens-lijkt. Koekjes bakken met teveel chocolade. Hefstwandelingen maken en zoeken naar de grappigste kabouterhuizen. Maar het komt er niet van. Want ik ben dus de hele tijd in de weer. Met wasbare luiers. Met borstvoeden. Met sussen en troosten bij krampjes.

“Maakt het uit?” vroeg iemand me. “Maakt het uit dat je er nu even niet zo bent? Dat je aan moddert?”. “Euh…”. Ik dacht er even over na. Onze dochter kamt met een kam door mijn denkbeeldige prinsessenhaar, terwijl ik de zoveelste luier opvouw. Misschien is dit wel de normale gang van zaken, denk ik bij mezelf. Misschien bracht onze kleinste bewoner gewoon erg veel chaos met zich mee, en herstelt die zich ook wel even snel als-dat-ie gekomen is. Ik bestudeer m’n zoon. Hij zit met z’n ogen aan een boekje gekluisterd en vertelt er een heel sprookjesverhaal bij. Echt ongelukkig lijkt-ie niet. Helemaal niet. Na een poosje komt hij naar me toe en vraagt of ik met ‘m wil zoenen-zonder-lipstick. Hij wrijft z’n babyzus over haar hoofd en fluistert dat hij met haar zal trouwens als ze groot is. Blijkbaar is-ie haar nog lang niet beu.

Misschien moet ik gewoon minder streng zijn. Ik glimlach en denk dat het best nog even chaotisch mag. . Uiteindelijk komen zelfs 3 kids vanzelf op hun pootjes terecht, niet?

Nu snel even de vaat doen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s