No shame. De echte wereld van deze mama.

Ik schreef het in m’n vorige blogpost al ’n keertje. Mama zijn gaat over punten verdienen. Heb je een bevalling zonder pijnbestrijding? Fijn, extra punt op je lijst. Ook doorslapende baby’s zouden voor een punt kunnen tellen, maar niet als je ze trainde door ze uren te laten huilen. Heeft je kind een vuile broek? Dat arme schaap ziet er verwaarloosd uit. Maar heeft-ie een net hemdje aan en mag-ie niet spelen? Dan sluit je’m op en wordt hij was een giga-snob. Het moederschap is een optelsom van beoordelingen. Niemand weet hoe je precies de maximumscore behaalt, maar iedereen wil ze wel. Al was het maar om nadien te kunnen schreeuwen: “Ik deed alles wat ik kon, ’t is niet mijn schuld dat-ie nu een ettertje is!” 

Er zijn een aantal zaken waar ik -voor ik moeder werd- zeker van was dat het me niet zou overkomen. Punten op m’n scorebord die ik moeiteloos zou halen. Think again.  Zelfs nu ‘Baby 3′ vredig op m’n buik ligt te slapen -amper 20 dagen oud-, zijn er al hiaten in m’n telling. Verdorie! Nu al, ben ik -opnieuw- afgeweken van mijn pedagogisch uitgestippeld parcours!

Toch is er 1 ding veranderd in al die jaren moederen. Ik ben absoluut niet meer beschaamd om m’n missers of uitschuivers. Shit happens. En eigenlijk ben ik gewoon een mega-expert geworden in het opvoeden van mijn kids. Bye bye goed-bedoelde-babyboeken. Met grote argusogen speur ik het welbevinden van m’n nageslacht af. Zijn ze blij? Eten ze? Blinken hun oogjes van geluk? Na al die tijd maak ik de optelsom. Ze zijn heerlijk. En helemaal niet zoals ik ze had voorgeprogrammeerd. Het werd alleen beter.

  • ‘Nee’, zou mijn kind nooit zeggen. We zouden elk meningsverschil rustig doorspreken en tot een compromis komen. Gillende koters in de supermarkt, zenuwslopende autoritten, mij zou het nooit overkomen. Ik nam me zelfs voor om hen het woordje ‘neen’ niet aan te leren. Uiteraard zijn ze lief en nemen ze alles wat mama zegt voor waarheid.
    Juist ja, mooi niet. Terwijl onze tofste zoon na lang aandringen z’n schoenen toch wil aandoen, en hij het zand -dat uiteraard nog in z’n schoenen zit- doorheen de woonkamer strooit, gil ik luidkeels ‘Néééé!’. Missie mislukt.
  • Fopspenen. Ik haat ze. Bij elk kind schreeuwde ik dat ik er géén zou kopen. Bij m’n dochter -bijna 7 jaar geleden- ging relatief snel mee in de hele heisa van schattige figuurtjes en opschriftjes. Bij m’n zoon hield ik de boot een week af.  Kind 3 krijgt na 14 dagen een fopspeentje in d’r mond. Wél een ecologisch verantwoord exemplaar, maar toch. Geen punt voor het anti-fopspeen-gebruik.
  • Mijn kinderen zijn Studio 100-verslaafd (en dat is mijn schuld). Hoewel ik niet weet wanneer het precies begonnen is, kan ik je vertellen dat mijn oudste dochter al Bumba-addict was nog voor ze kon spreken. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar soms genoot ik echt van een boekje lezen terwijl ze vrolijk meekirde op de onverstaanbare Bumba-talk. Kind blij. Moeder blij. Pas nadien besefte ik dat we een gigantische box-van-Pandora hadden geopend die we nooit of te nimmer meer konden sluiten. Die van de commercie, ai.
  • Bye Bye carrière. Ja, ik zou het allemaal even hebben. Drie fijne kids, een fijn gezin, een top-vent en dan nog een super-plekje-als-job. Misschien heel erg leuk om over te fantaseren, maar ik besloot al snel dat dat niet was wat ik wou. Geef me nu maar even lekker luieren-en-voederen van een baby. Die carrière komt wel weer… Of niet.
  • Mee-spelen is een illusie. Hoewel ik het graag wél zou doen, gebeurt het eigenlijk nooit. Ik lees boekjes voor, bak samen appeltaartjes, … Maar écht op de grond mee een Duplo-toren bouwen doe ik amper. De reden? Ik vergeet het gewoon. Mijn kids gaan zo op in hun spel en ik in m’n bezigheden, dat we pas na een hele poos aan elkaar vragen wat we nu precies aan het doen zijn. Petje af voor al die andere mama’s!
  • Af en toe sis ik boze dingen tussen mijn tanden. In de supermarkt bijvoorbeeld. Wanneer dochterlief het kinderkarretje verwart met een skateboard. Jij hoort het niet, maar ik zeg vast en zeker wat stouts tegen haar om haar mentaal weer ‘in de supermarkt te brengen’. Niets traumatiserend, maar genoeg om haar even te laten kalmeren. Dit is geen skatepark, babe.
  • Mijn borsten. Ik geef borstvoeding. En ik verstop ze niet. Daar ben ik gewoon te lui voor. En oh ja, ze zijn niet meer die mooie ronde bolletjes van 15 jaar geleden, maar, wat zou dat?! Ik heb drie zwangerschappen overleefd, netjes toch?
  • Rode billetjes. Het gebeurt, af en toe, dat mijn baby langer dan 15 minuten een vuile luier draagt. Mijn hoofd lijkt een beetje een zeef, en ook al hoorde ik het wel, dan durf ik het nog ‘vergeten’. Pas wanneer ze hysterisch de boel bij elkaar krijst en ik alle andere opties heb geschrapt van het waarom-huilt-ze-nu lijstje, weet ik het: Shit! ’t is kaka!

Phoe. Hopelijk ben ik niet de enige met een shame-on-me-NOT-lijstje. Als dat wel zo is, tja, jammer dan! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s