Over advies.

Yes.. Je kent het. Het advies. Het is een noodzakelijk kwaad tijdens kraamvisites en ja, ook ik pleit schuldig. Over twee jaar lachen we er terug mee, maar op sommige momenten staan de tranen je gewoon nader dan een kleine-fijne-uitgeperste glimlach. Kate Hudson zegt dat als ‘nog 1 iemand haar raad had gegeven over hoe ze met de baby moest omgaan, ze die overhoop had geschoten‘. Zonder enige nuancering. Ik begrijp het. -Al zou ik nooit iemand overhoop schieten-. 

Knipsel.JPG

Hoe je het ook doet, met die cutie-pie in je leven, het is nooit goed genoeg. Er zijn duizend-en-een manieren die een ander niet schaden, maar de jouwe is niet de juiste. Get over it. Elke mama maakt het mee -vreemd genoeg-.

Nu is het zo dat die stomme praatjes wel degelijk schaden aanrichten… Wat een vreemd baby-beeld krijgen we niet opgedrongen, toch? Pas als baby’s in blokken van 6uur denken, zijn ze ‘braaf’ en als ik mijn kleintje een tepel in z’n mond stop bij een gilletje wordt-ie rot-verwend. Rust, reinheid en regelmaat worden naar je hoofd geslingerd door duizend-en-een-opvoedkundige vakbladen en boeken, maar werken voor geen meter. Geen wonder dat je er gefrustreerde ouders van krijgt. Want Het-Werkt-Niet-Voor-Mijn-Kind -tuurlijk niet- is de meest gehoorde zucht van elke zombie-mama. 

Ik heb het nooit begrepen. Bijvoorbeeld… dat ‘laten-huilen-principe’. Prinses Ninette is elf dagen en kan er wat van. Ze is verslaafd aan mijn huid. Maakt niet zoveel uit wélk plekje op m’n lijf, als ze er maar kan tegenaan soezen. Liefst met een platgedrukt, verfrommeld gezichtje. Compleet overgegeven aan de wet van de zwaartekracht. Als ik het waag haar een millimeter te verleggen -durf ik niet meer- zet ze haar keel in no-time gillend open en moet ik de situatie zo snel mogelijk herstellen. Easy kind, toch? Ik begrijp haar hélemaal. Toch is dat niet oké. Want ik verwen dat joch en maak er een vreselijke pak-baby van. ‘Ze kan nu echt wel een poosje in haar park’, of, ‘Dan heb je ook even rust’. Nu neen, zo werkt het niet. Als Ninette huilt, huil ik ook. Niet onmiddellijk, maar meer dan 10 minuten heeft dat niet nodig. Waarom zouden we ons beide ongelukkig maken, als we het prima vinden om tegen elkaar geplakt te leven? Binnen 17 jaar doet ze dat niet meer -en plakte ze met haar kusmondje waarschijnlijk op een ander exemplaar zoete lippen-. Laten huilen doen we hier dus niet. Geen overdose-stresshormoon in dat kleine boontje van mij. Ninette tevreden? Mama tevreden.

De standaard-vraag die ik op 11 dagen krijg is ook ‘of ze al slaapt’. Nu ja dus, ze slaapt. Uiteraard. Op mij dan. Of naast. Liefst niet onder, dan is er wat mis gegaan. Maar ze slaapt mini-blokjes -vind ik al héél wat- van 2 uur. Logisch ergens, dan is haar buikje leeg en heeft ze weer mama-honger. Vandaag legde m’n kraamhulp uit dat het zo gek niet is, die korte blokjes. Het is logisch dat je baby lekker kort slaapt, je wil toch geen wiegendood-risico? Je baby volproppen voor-ie in bed gaat is zowat het gevaarlijkste wat je kan doen. De natuur heeft dus veiligheidsvlaggetjes ontwikkeld. En oh trouwens, ze kent ook geen nachten en dagen, de daglijn leert ze pas in de eerste kleuterklas. Oh nee, daar kwam net een advies uit m’n mond!

Nu goed, ik ben een luie moeder. Ik hou niet van gekrijs en babygehuil, dus ik sjouw mijn meisje overal met me mee. Helpt dat niet krijgt ze een troost-borst toegestopt en moet de rest van de wereld wachten -ik ga niet verder met een huilende baby-. Ik slaap met mijn kind in één bed -een co-sleeper, voor ik foute reacties krijg rond wiegendoodpreventie- uit luiheid, want ik wil ’s nachts niet uit m’n bed komen. Zelfs niet voor m’n kind. Ha! (En ik vind het ook gewoon een stuk veiliger!)

Advies van derden is -tenzij je er expliciet om vroeg- meestal nutteloos. Gooi het overboord, reminder aan mezelf.  En als dat voor jou niet lukt, lees dan zeker het boek “Mama” van Celia Ledoux. Perfect om al die fijne praatjes-voor-de-vaak te nuanceren. Ze ontwikkelt een kleine verbinding tussen 2 oren: zo kan het advies er langs de ene kant in, en langs de andere uit. Het proberen waard!

 

Deze blog werd geschreven, geinspireerd op het boek ‘Mama’ van Celia Ledoux

Celia Ledoux – Mama 

Deze blog bevat links naar bol.com Dat zijn affiliatelinks. Concreet betekent dat dat wanneer jij het boek aankoopt waar ik naar verwijs, ik een klein percentage van het aankoopbedrag ontvang. Jij betaalt hier niet meer door. Het is een samenwerking met de verkoopswebsite http://www.bol.com. Een partner die we volledig vertrouwen. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s