Terug naar die nacht van 9 op 10 september

8 Dagen is het geleden, dat ik dit prachtige volmaakte mensje op de wereld heb gezet. Ik zat met de oudste dochter in de bibliotheek. We kozen boekjes, want ze zit in het eerste leerjaar nu. Ik had geen idee, dat ik ze een week later nog niet gelezen zou hebben. Nu ik er over nadenk,  bekruipt me een akelig schuldgevoel. We zijn al 8 dagen later.


Zo liep het de afgelopen week. Van hoge pieken -vol bewondering naar dat prachtig staaltje natuur- naar diepe dalen vol melancholie, weemoed en schuld. Kraamtranen, zo heet dat dan. En euforie. De typische postnatale weken zijn aangebroken. Ik loop een beetje verloren in huis, met al dan niet wat vette haren -Had ik nog niet gedoucht vandaag?-, opgestapelde vaat op het keukeneiland en wasmanden vol handdoeken. Ik bijt op m’n lip en verplicht mezelf diep in en uit te ademen. Dit is een fase. Ik weet het. Ik deed het al twee keer. En telkens vond ik de structuur opnieuw. Een kleine stem vraagt me waarom we het lot weer moesten tarten. Het liep zo gesmeerd met ons vier. En dan kijk ik haar aan, de onschuld zelve ligt te genieten in mijn schoot van haar zoveelste dutje. En ik voel me schuldig. Hoe hadden we het ooit zonder haar moeten doen? Ik zei het, de rollercoaster is er altijd.

We zijn 8 dagen later. En toen ik samen met de dochter het eerste boekje opensloeg in de bibliotheek, vloeide een golf pijn door m’n lijf. Ik herkende het trouwens uit de duizend. Het is zover. Een uur later wandelden we verloskunde binnen. Met Florence & The Machine op de achtergrond pufte ik elke wee weg. Telkens wanneer ik dacht dat er deze keer écht geen einde aan kwam, was het daar. Dan keek ik op, ontmoette de ogen van mijn liefste lief en glimlachte hij bemoedigend. “Je bent sterk bezig”, fluisterde hij.

Na enkele uren was het zover en kon onze kleinste prinses niet meer wachten. Met een overduidelijke wil om op de wereld te komen baande ze zich een weg naar buiten. De kers op de taart van mijn prachtige, vijfkoppige gezin. Ik kon alleen kijken naar dit buitengewone wezen. Wat is ze mooi, dacht ik.

Niemand kon op dat moment vermoeden dat ik de komende twee uur zou vechten met een afgescheurde moederkoek. En toch was het zo. Zo perfect als de bevalling liep, zo pittig was de strijd nadien. “Geen tijd voor narcose of andere pijnbestrijding”, zo vertelde de ongeruste gynaecoloog. Ondertussen voelde ik hoe enorme slaap zich meester maakte van mijn hele lijf, ik liep letterlijk leeg. Meer dan een liter bloed ging ergens verloren tussen de naweeën door.  Een half uur pijn later was het voorbij. En ik leefde gelukkig nog, dacht ik alleen maar.

Vandaag rijdt mijn dochter met haar fiets voor het eerst naar de jeugdbeweging. Alweer geen tijd voor de boekjes. Clustert de kleinste dame van borst naar borst. Bouwt de middelste zoon een gigantische brug met KAPLA-blokken. En bedenk ik opnieuw dat ze al weer een week bij ons is. Goed voor alweer een ritje op de rollercoaster.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s