Komen daar de baby’s vandaan?!

In ons gezin in lief zijn voor elkaar echt helemaal oké. Papa en mama knuffelen wat af en ook onze kids zijn heerlijke zoete toetjes geworden. Ik kan me niet voorstellen dat we op een dag niet meer zullen zoenen met elkaar, want het hoort gewoon bij hoe we zijn. Over knuffelen en liefjes is iedereen altijd lekker eerlijk. Dat wilde ik ook. Geen geheimen. Tot die liefste baby in m’n buik kwam te zitten. “Wat vreemd toch…”, merkte onze zoon op, hij kon zich immers niet herinneren dat hij er jaren geleden -toen hij nog in m’n buik woonde- een zusje had achtergelaten. Waar, in hemelsnaam, kwam die zo plots vandaan?

We zitten met z’n drietjes in bad. De kids en ik -Je kan je wel voorstellen hoe krap dat wordt, met zo’n 9 maanden-buik-. Wanneer onze oudste dochter van 6 me vraagt hoe haar zus in de buik terecht gekomen is, wordt onze zoon onmiddellijk een en al oor. Ook hij heeft geen verklaring. Ik vraag ‘m of-ie zeker is dat hij zich écht niets kan herinneren van een extra zusje. Neen dus. Ze moet er na hem gekomen zijn, zucht-ie. Ik hap diep naar adem en zeg: “Tja, als papa’s en mama’s knuffelen, komen er wel eens baby’s van…”.

Onze dochter lijkt een beetje van haar melk en vraagt angstig of het haar ook kan overkomen. “Gelukkig nu nog niet”, stel ik haar gerust. Dan moet je een speciale knuffel-manier hebben; Eentje waarbij ’t visje van papa bij ’t eitje van mama komt. De ogen van mijn zoon zijn dubbel zo groot geworden. Visjes en eieren? Daar wil-ie alles over weten!

Beide zakken ze op de rand van het bad en kijken me gespannen aan. “Waar zitten papa’s visjes?” vraagt onze zoon. Met een onderdrukte glimlach leg ik ‘m uit dat-ie uit balletjes komen, net zoals-hij zelf heeft. Daar zitten visjes. Piepkleine, onzichtbare, waanzinnig veel visjes. Hij kijkt een beetje twijfelend naar beneden en haalt z’n wenkbrauwen op. Volgens mij gelooft-ie geen woord van wat ik hem vertel.
“Ze zoeken een mini-eitje, dat zit bij mama. En als er hard wordt geknuffeld, doen de visjes een race, zo snel ze kunnen, naar het eitje”, ga ik verder. “Jullie waren dus lekker eerst, op de race.” Beide gieren ze het uit. Oké, daar ging mijn goed voornemen om eerlijk te zijn.

“Gaan we nu, altijd als jullie knuffelen baby’s krijgen?” vraagt onze oudste dame nieuwsgierig -ze lijkt het idee aan een huis vol broertjes en zusjes best oké te vinden-. Haar glinsterende ogen verraden dat ze nog maar de helft heeft gehoord van wat ze wil weten. “God nee!”, roep ik uit. “Mama’s hebben een babyfabriekje, zie je, een grote ballon, met een deurtje aan… Die babyfabriek kunnen we ook dicht maken. Dan kan er geen nieuwe baby in…”
Onze zoon kijkt een beetje sip naar beneden. “Zo zielig”, zegt-ie. “Dan doen die visjes race voor niets! En niemand die hen wat vertelt!”

Ik bijt op m’n lip en kijk ondertussen even naar m’n liefste hubby die de badkamer binnen wandelt. Hij heeft alles gehoord van achter de deur.  We glimlachen even samenzweerderig naar elkaar. Plots zie ik het helemaal voor mij. M’n buik vol eitjes, papa’s vol vissen. Misschien moet ik af en toe de beeldspraak wat aanpassen…

 

 

Een gedachte over “Komen daar de baby’s vandaan?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s