Over zomeren. En de wereld achterlaten.

In de zomer lukt het me altijd een beetje meer. Helemaal loskomen van alles wat normaal is. Van mijn leven in het hier-en-nu. Vanaf de donkere dagen ergens in februari tel ik af naar die eerste zonnestralen. Dan denk ik weemoedig aan de zomer die is geweest. Of de zomers. Want ze hebben allemaal een gouden randje.

Tijdens warme maanden voel ik me vrijer dan ooit. Dan lijkt het alsof er niets hoeft. Dat niemand veel verwacht. Iedereen zit een beetje op z’n eigen zomerwolkje rond
te zweven. Ik ben trouwens een echte eenzame griet. Ik hou van alleen door de straten van Antwerpen dwalen, op zoek naar alles en niets. Van op m’n eentje een boekje lezen op
een terrasje, ergens op een interessant plekje met veel heen-en-weer-geloop. Tijd voor mezelf is even belangrijk als zuurstof. Het is net dan, dat ik helemaal tot leven kom en de ideeën in m’n hoofd opborrelen als belletjes.
Ik hoef er niet ongelukkig voor te zijn, integendeel. Hoe gelukkiger ik ben, hoe liever ik de wereld even achter me laat.

11755216_10153016898048193_3536163309258400513_n.jpg

Als ik alleen eet, in een nieuwe tent, of, zelfs met Mr. Foodie aan m’n zijde, hoeft er niet veel gezegd te worden. Soms denk ik dat we er behoorlijk lullig uitzien als we ons buigen over onze dish. Ik eet graag, proef graag, word niet graag afgeleid. Dat kan alleen als niemand me de hele tijd vragen stelt over hoe ik tegenover het weer van de komende week aan kijk.
Luchtbellen, noemen we het vaak. En we zijn er echt steengoed in geworden. In onze bubbel -en die kan lekker egocentrisch voor jezelf zijn- gewoon even genieten. 

Het fijne aan ons tweetjes, is dat we het beide gewoon doen. Niemand voelt zich zielig als we in stilte wat rondprikken op ons bord. Tussen de heerlijke hapjes door, gieren we
het vaak uit van het lachen. We ‘moeten’ niet gezellig te doen tegenover elkaar. Dat viel jaren geleden al weg, nu kunnen we echt genieten. Van uitzichten, zonsondergangen,
heerlijke strandwandelingen of onze kids.

11738004_10152990841783193_2127313635789780556_n.jpg

Vorig jaar trokken we zo met onze rugzak richting Vietnam. Met ons vieren. Mensen vroegen -en vragen- me vaak of ik ergens m’n leven beu was. Dat soort vakanties, met jonge kids, was toch vragen om omver geblazen te worden door stress? Wel, neen dus. Integendeel. Ik herinner me vooral lange busritjes, met sleepy kids op m’n schoot en ikzelf, eindeloos verloren in gedachten. Over wat ik het komende jaar nog wilde bereiken, over wat ik het afgelopen jaar had beleefd. Strandwandelingen. Boottochtjes. Lang uitgestrekte geniet-momenten. En onze kids, die deden daar, op hun manier, hun ding mee.

11204967_10152974929798193_2591345710581444164_n.jpg

Voor jullie wens ik een prachtige zomerse luchtbel. Eentje die je meeneemt naar jezelf en je laat bruisen van komende plannen. Van heerlijk, eerlijk eten. Van minder ‘willen’ en veel ‘niets doen’.

Ik wens jullie een prachtige, heerlijke zomer.

 

 

2 gedachtes over “Over zomeren. En de wereld achterlaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s