Waarom de knop om moest.

Ik ben een kei-harde-200%’er. Constant in de weer, alsof mijn leven ervan af hangt. Zelfs nu ik in rust ben, met m’n kleintje in m’n buik, ga ik all-the-way. Ik ben geen rustige-op-de-bank-zitter. Dan word ik net onrustig. Bang. Boos. 
Heel mijn leven draait om passie. Zowel in relaties als professioneel. Als ik uitga, of als ik feest. Ik ben altijd ‘helemaal’, nooit half.

Ik heb veel dromen en schrijf ze ook regelmatig voor mezelf op. Een soort bucketlist. Daar heb ik schriftjes vol van. En gesprekken met m’n lief. Hij is trouwens de enige die me af en toe wijst op de rust die ik niet neem. Ik hou van goals en werken naar die momenten dat je ze bereikt. Van veel opofferen. Tijd. Geld. Zelfs relaties. Elke dag moet de lat een tikkeltje hoger, net daarom dat ik zo graag m’n eigen baas wil zijn. Maar ik ben ook mama. Met heel mijn lijf -nu zeker-, hart en hoofd. Mijn gezin brengt me weer thuis. Mijn kinderen verplichten me te zitten. Te zoenen. Te voelen hoe onze baby groeit in m’n buik. Net daar loopt het soms mis. Met dat verdomde evenwicht.

Boem … de knop moest om

Iedereen schreeuwt dat je moet luisteren naar je lichaam. Maar zeg nu zelf, je wil zoveel. Je wil moeder zijn -en niet zomaar eentje, de beste-, je wil een topvrouw zijn voor die knappe vent van je én … liefst ook nog even een carrière om U tegen te zeggen. Je wil je creativiteit kwijt. Je wil zelfstandig zijn én zorgen voor jezelf. En dat wil je allemaal nu. Hier. In dit leven. Dat was toch zo, in mijn hoofd, tot bijna een jaar geleden.

Een burn-out? Geen idee. Het was een donkere dag in november, waarop heel mijn wereld balanceerde naar een bepaalde kant. Toen m’n zwangerschap misliep. Eentje die ik met beide handen had aangegrepen als lichtpuntje in de ratrace waar ik in leefde.
Het kostte me veel moeilijke beslissingen -mijn droomjob opzeggen- én nachten vol gepieker vooraleer ik opnieuw het evenwicht vond dat ik al jaren kwijt was.

Ik nam een mentale break. Focuste me op waar ik gelukkig van werd. Liet elke dag beslissen hoe hij ingedeeld zou worden, op de moment zelf. Voor een controle-freak als ik was het moeilijk. Het loslaten van het leven zoals ik het al jaren kende was kei-hard. Geen grote verantwoordelijkheden meer, geen carrière. Gewoon mama. Gewoon ’s ochtends genieten van de regenplassen waar onze kids doorrenden, de afwas en… mijn keuken. 

Alles begint bij wat je zelf belangrijk vindt. Bij wat je écht wil. Die vraag spookte maanden door m’n hoofd. Wat wil ik echt? Waar wacht ik op? Wat zijn mijn prioriteiten? 

Prioriteiten moet je stellen

De belangrijkste zaken in mijn leven zijn simpel.

Identiteit.
Voedsel.
Rust.

De dag dat het donker werd in m’n hoofd kwam niet plots. Hij sloop binnen. Ik was niet meer bezig wat belangrijk was voor mij, maar wel voor anderen. Ik wilde alleen ‘pleasen’ en dat lukte, uiteraard, niet. 

En het is echt oké

Dat leerde ik. Het is echt oké. Om gas terug te nemen. Om toe te geven dat het niet is gelukt. De eerste keer is het vreemd om te zeggen, maar ik geloof dat ik er ondertussen beter in geworden ben. Ik wilde dicht bij mezelf blijven, bij de belangrijkste zaken uit m’n leven. En daarom moest ik mezelf blij maken, geen anderen.

Whatever makes you happy…

Voor jezelf kiezen. Niet nadenken over wat anderen zouden doen in jouw plaats of welk effect jouw keuze heeft. Het klinkt héél egoïstisch, maar soms is dat gewoon oké. Het gaat tenslotte om jouw leven, en dat krijg je maar één keer. 
Als je écht luistert naar wat je écht wil, krijg je tonnen energie terug.

 

Geniet van elk moment, neem tijd, en kneed jezelf hoe JIJ wil zijn…

Liefs, 
Lieselotte 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s